Eco-kathedraal geschapen voor het jaar
3000
“De natuur is complex en de mens moet streven naar
een zo hoog mogelijke complexiteit”, zegt kunstenaar
Louis Guillaume Le Roy uit Oranjewoud. Kunst, vindt hij,
moet de natuur volgen. Daarom maakt hij geen
schilderijen meer die simpelweg in een lijst passen. Zijn
tuinen, waarmee hij beroemd werd, zijn wild en ongerept.
En als het goed is, wordt er geen grasmaaier gehanteerd.
INGRID SPIJKERS 20 november 1996, 00:00
In een tijd dat structuren en eenvoud hoogtij vieren, is Le Roy juist
geboeid door complexiteit. Hij kan er uren, dagen, zelfs weken over
nadenken. Vroeger maakte de kunstenaar schilderijen die in een lijst
pasten. Dat is nu verleden tijd. “Iets is nooit af. Het kan altijd
complexer en eigenlijk staat iets nooit op zichzelf. Zodra iets af is,
houdt het voor mij op te bestaan. Dan zit er geen ontwikkeling meer
in.”Hij zit te midden van een van zijn kunstwerken, zo'n
tweeduizend voorwerpen van glas die door zijn huis slingeren. “Dit
is een asbak, dit een vaas, dit een gewone glazen bol en hier is nog
een lantaarn. Apart van elkaar zijn ze lelijk, maar bij elkaar vormen
ze een prachtig geheel. Hoe meer, hoe mooier.” De glazen
voorwerpen vertegenwoordigen het complete kleurenspectrum.
Van geel via rood naar groen en blauw en tenslotte dieppaars. “Het
ziet er heel homogeen uit. Maar vergeet niet dat het een hele klus is
om dit bij elkaar te krijgen en het zo te maken dat het een eenheid
wordt.”Le Roy, die zichzelf 'creatief katalysator' noemt, verwierf
faam met zijn tuinen. Volgens hem voorbeelden van complexiteit.
Hij kan er uren over praten. Alles groeit en bloeit door elkaar heen.
De boom ontneemt het uitzicht op de weg. Nu de boom zijn
bladeren verliest, worden de planten bedekt met een dikke laag. Le
